Sa isang buwan kong hindi pagbo-blog marami ang mga nangyari. Isa na doon ay natuto akong magmaneho ng sasakyan sa pamamagitan ng pagtuturo sa akin ng aking tita. Dapat nga ay sa isang driving school ako mag-aaral ngunit ng sinabi ko sa tita ko na ang babayaran sa school ay higit pa sa sampung libo, nag-alok siyang turuan na lang ako at itabi na lang ang pera na dapat ay ibabayad doon. Pumayag naman ang mga magulang ko at tinuruan kaagad ako ng aking tita matapos ang pag-uusap na iyon. Ang Starex namin na automatic ang pinag-aralan kong i-maneho. Madali naman siya dahil automatic nga at sabi ng tita ko, madali lang din daw akong turuan. Limang minuto pa lang ata nung tinuturo niya sa akin kung anu-ano ang silbe ng mga nakikita sa sasakyan ay nagpalit na kami ng puwesto’t ako na ang pinagmaneho.
Kinabukasan ay pumunta na kami sa LTO Tagaytay para kumuha ng student’s license. Masarap pala talaga magdrive. Ingat nga lang kapag nasa malalaking kalsada na’t maraming mga sasakykan. Dalawang beses pa lang akong nakapagmaneho sa highway. Una, papunta at pauwi ng SM Dasmarinas mga labing-limang minuto ang layo sa amin. Ang sumunod naman ay nung nanggaling kami ng Bulacan, ako na ang pinagmaneho mula Southwoods hanggang sa amin. Sa ngayon hindi na muna ako nagmamaneho, hintayin ko na lang daw ang pagdating ng mga magulang ko para ang daddy ko na ang kasama.
Bukod sa natuto na akong magmaneho, kinabitan na ng braces ang ngipin ko. Hindi naman talaga kailangan kabitan ng braces pero ginusto ko na rin para mas maging pantay ang mga ngipin. Kung tutuusin wala naman talaga kaming binayaran dahil na-reimburse na ito kaagad. Sa trabaho kasi ng daddy ko’y pwedeng magreimburse ng mga pinapagawa sa ngipin basta’t may OR. Buti na lang at nakahabol pa ako bago sila magretire. Magandang tignan sa ngipin ang braces pero pasakit naman pala ito sa umpisa. Hindi ka makakain ng matino at puro malalambot o sabaw lang ang puwede mong kainin. Masakit kasi at parang nangingilo ang ngipin. Pero sabi naman ni Doc pag nagtagal ay masasanay din daw. Kaya’t hihintayin ko na lang na magtagal. Isang taon ko lang naman susuotin ito at tatanggalin na rin. Madali lang daw kasi sa kaso ko.
Ang hindi magandang pangyayari sa isang buwan na nakalipas ay ang hindi pagpapahintulot sa akin ng mga magulang ko na maghanda kasama ang aking mga pinsan ngayong kaarawan ko. Hintayin ko na lang daw ang pagdating nila, saka kami maghahanda kasama silang lahat. May
Mamayang pagsapit ng alas dose ako’y magiging isang ganap ng dalaga. Hehe parang nung mga nakaraan taon hindi rin ganon ang sinasabi ko… Edad lang ang tumatanda at hindi ang mukha. Syet, NINETEEN na ako!!!
