Lesson learned

Isang buwan na lang at ilan pang nalalabing mga araw ay mag di-disenuebe na ako. Habang tumatanda ako, ngayon ko lang talagang masasabi na marunong na akong umintindi sa mga ginusto ng magulang ko para rin sa akin. Kung dati ay ipipilit at ipipilit ko ang gusto ko't titigil na lang kapag nasampal o napalo na ako. Ngunit ngayon naramdaman kong mas mabuti pala na kung hindi rin naman sila papayag sa gusto mo ay huwag na lang ipilit at makinig na lang sa kanilang sasabihin. Hindi rin tamang makipagtalo dahil ikaw rin naman ang magiging talo sa huli dahil kailangan pa rin sundin ang gusto nila kung yun nga ang nararapat.

Kung tutuusin mas mahihirapan silang disiplinahin ako dahil malayo sila sa akin. Telepono at email lang ang paraan namin upang mag-usap. Marami akong pwede gawing kalokohan o mga bagay na hindi sila payag kung gugustuhin ko lang dahil malayo nga sila subalit kung iisipin kong mabuti, mas maganda kung pananatilihin ko ang tiwala nila sa akin kahit na hindi nila nakikita o nalalaman ang lahat ng bagay.

Malapit-lapit na rin ang kanilang pag-uwi. Saktong-sakto sa aking pagpasok sa eskwela. Dito na sila muling maninirahan at magpapahinga.

Holy week special

Pinaka unang holy week ko ito simula nung dumating ako sa Pilipinas, dahil dati sa tuwing umuuwi kami ng magulang ko ay tuwing pasko't bagong taon lang pati na rin July dahil summer nun sa Swiss. Ito na rin siguro ang holy week na hindi mo mahahalatang holy week...

Wednesday pa lang nagpunta na ang mga pinsan kong lalaki sa bahay. Thursday na ng sumunod ang mga pinsan kong babae. Sa halos isang linggong itinagal nila dito, isang gabi lang kaming tumigil sa pag-inom, pagsasaya at kung anu-ano pang maaaring gawin. Naisip ko tuloy na di kaya magalit sa amin si Lord at isipin na sa sobra naming pagsasaya ay nakalimutan na namin Siya. Naisip ko na mali na ata ang ginagawa namin. Gusto ko man sabihin sa mga pinsan ko 'tong mga naisip ko kaya lang baka hindi nila ako seryosohin dahil iba-iba ang paniniwala namin. Iba-iba ang pananaw namin kahit nagkakasundo kami at masaya palagi sa tuwing magkakasama. Hindi ko rin alam kung ano ang nasa isipan nila, kung pareho lang ba kaming iniisip ang mga bagay na 'yon o hindi.

Hindi ko na masyadong matandaan kung anong ginagawa namin nung kami'y mga bata pa sa tuwing sasapit ang holy week. Ang alam ko lang ay sa Quezon kami palagi nagbabakasyon. Mga bata pa kami noon at hindi pa marunong magsi-inom. Kasa-kasama pa namin noon ang mga magulang namin. Naaalala kong nagigising na lang kami sa umaga na may nakikitang mga taong nagpipenetensya sabay nilulubog ang kanilang duguang likod sa dagat. Nagsisimba sabay-sabay pagsapit ng Linggo.

Linggo na dapat uuwi ang mga pinsan ko pero hindi natuloy at nagpasya kaming magsimba. Umaga pa nga lang dapat ay nasa simbahan na kami. Kaya lang dahil sa may hang-over pa ang iba kaya tinanghali na ng gising. Hapon na ng kami ay umalis at sa katolikong simbahan tuloy ako sumimba.

Lunes na ng umuwi sila, tahimik na naman sa bahay dahil kami na lang ni Dang ang natira. Habang nagbabalik-tanaw sa mga nangyari noong mga lumipas na araw, nahiya ako sa Kanya sa mga bagay na ginawa na pwede namang itama ngunit di ko itinama. Hindi ko na ata alam kung ano ba ang tunay na kahulugan ng mahal na araw. Nalito na sa lahat ng mga naririnig at napag-uusapan at parang hindi ko na maitayo ang sarili kong opinyon ukol dito. Kailangan ko muling maliwanagan...

Pangarap

Ngayong labing-walong taon na ako, aking napagtanto na marami pa palang mga bagay na ninanais kong gawin. Kung noong kinse pa lamang ako ay napilitan lang akong pumasok sa Ecole de Commerce sa Geneva dahil sa hindi ko pa talaga malaman kung ano ang gusto ko. Hindi ko naman din ninais na pumasok noon sa isang kolehiyo para lang masayang ang apat na taon na wala rin namang mararating at kinakailangan pang mag gugol ng karagdagang apat na taon sa isang unibersidad. Napagpasyahan ko na rin na mag-apprentissage bilang isang “informaticien” ngunit hindi ako nagpursige sa paghahanap ng isang kompanyang handang tumanggap sa akin bilang kanilang apprentiss. Sa mga panahong kinse pa lamang kasi ako ay naisip kong maging isang computer programmer o IT katulad ng aking kapatid.

Subalit makalipas ang tatlong taon at nakapagtapos na rin sa Ecole de Commerce noong Hunyo 2005), ako’y umuwi ng Pilipinas para magbakasyon ng anim na buwan at sa kasalukuyan ay hindi pa rin nakakabalik dahil napagpasyahan ko na dito na lang manatili. Sa aking pananatili, naisip kong pumasok muna sa isang call center company dahil sabi nila malaki ang kikitain lalo na’t marunong akong magsalita ng french. Hindi ko nagawang mag-apply sa mga kompanyang iyon ngunit dahil sa aking mga magulang, naipasok naman nila ako sa isang negosyo na home-based call center. At hanggang ngayon hindi ko pa rin nasisimulan patakbuhin. Parang nawalan ako ng gana dahil pakiramdam ko, hindi talaga pagiging isang call center agent ang nais ko.

Sa katunayan, ako’y muling mag-aaral ngayong Hunyo ng kursong Networking Technology at mukhang matutupad na rin ang dati kong pinangarap na maging isang computer programmer o IT. Ngunit bakit kahit ganoon nga ang mangyayari, pakiramdam ko’y kulang pa rin. Hindi lang pala pagiging isang computer programmer ang gusto ko, nais ko pang maging isang Chef. Sa tuwing nakakapanood ako ng cooking show sa telebisyon, namamangha ako sa galing ng mga kusinero sa kanilang pagluluto. Hindi man ako magaling magluto, pakiramdam ko na kaya kong gawin at iluto ang anumang putahe o pagkain kung gugustuhin ko. Naisip ko na rin ngang pumasok ng Culinary Arts habang wala pa akong ginagawa pero naisip kong baka masayang lang iyon dahil pwede ko naman pag-aralan ang pagluluto gamit ang ilang cooking books at sa turo na rin ng mga nakakaalam.

Kinahiligan ko na ang pagkuha ng litrato sa aking sarili at sa iba, tao man o bagay. Ang pagtingin ng mga sining at iba pang fotografia. At dahil doon gusto ko na rin tuloy maging isang photographer. Bakit hindi? magandang libangan iyon. At kung hilig mo talaga, maganda rin iyon pagkakitaan. All around naman kaming magpipinsan at naisip na rin namin na magtayo ng isang negosyo katulad ng pag-aayos ng mga kaarawan at kasalan. Sa pamamagitan ng aming malikhaing imahinasyon, magagawa namin ang lahat ng maganda at ang mga tao ay matutuwa. Kaya lang hanggang usapan na lang namin iyon. Wala naman nagseseryoso dahil abala rin sa kanya kanya nilang buhay.

Hindi pa doon natatapos ang nais kong gawin. Ang pagkakaroon ng isang banda na naudlot na pangarap ng aking nasirang kapatid. Simula ng nahilig ako sa musika, gusto ko na rin magkaroon ng banda. Kung marunong lang talaga akong tumugtog ng instrumento at sobrang ganda ng boses ay kakaririn ko na iyon. Kaya lang hindi lahat pinagpapalang magkaroon ng talento sa pagtugtog. Pwede pa siguro sa pagkanta ngunit kailangan pang hasain mabuti. Hahayaan ko na lang siguro ang boyfriend ko sa kanyang banda at kapag nagtagumpay, tagumpay ko rin iyon. Hehe…

Pagdedesenyo ng damit, paglikha ng trends at pag-iinterior ay ilan pa sa mga nais kong gawin. Kahit ito’y mukhang malabo sapagkat hindi naman ako magaling sa pagguhit. Masarap kasing makita sa isang magasin ang linikha mo o kaya naman sa isang bahay na natapos mo ng pagandahin. Pero ang sabi nila, kung malikhain ka lang talaga, kahit hindi gaanong marunong gumuhit makakaya rin.

At ang pinaka gusto kong matupad, ay ang maging isang magaling na manunulat. Kahit na alam kong hindi ako magaling sa pagsusulat o wala lang akong tiwala sa aking sarili. Sobra akong humahanga sa mga taong magagaling sumulat. Kahit sa mga blogs at journals ko lamang nababasa ang mga sinulat nila, nakakamangha talaga. Naisip ko tuloy na sana katulad rin nila akong magaling pag dating sa pagsusulat. Hindi ko naman pinangarap na maging isang taga-pamahayag o kaya’y maging isang sikat na manunulat. Masarap lang na may mga taong humahanga sa iyong mga sinusulat.

Marami-rami pa palang mga bagay na gusto kong mangyari sa aking buhay. Sabi nga ng kapatid kong panganay, isang gabi habang kami’y nag-iinuman at naibahagi ko ang mga bagay na iyan, “huwag ka munang mag-aasawa katulad ko dahil kapag nag-asawa ka na hindi mo na magagawa pa ang mga bagay na gusto mo pang gawin. Kaya’t habang bata pa at walang asawa, simulan mo na dahil tiyak na magagawa mo pa ang mga iyan.” Tuloy, ako ay napaisip.