Pangarap

Ngayong labing-walong taon na ako, aking napagtanto na marami pa palang mga bagay na ninanais kong gawin. Kung noong kinse pa lamang ako ay napilitan lang akong pumasok sa Ecole de Commerce sa Geneva dahil sa hindi ko pa talaga malaman kung ano ang gusto ko. Hindi ko naman din ninais na pumasok noon sa isang kolehiyo para lang masayang ang apat na taon na wala rin namang mararating at kinakailangan pang mag gugol ng karagdagang apat na taon sa isang unibersidad. Napagpasyahan ko na rin na mag-apprentissage bilang isang “informaticien” ngunit hindi ako nagpursige sa paghahanap ng isang kompanyang handang tumanggap sa akin bilang kanilang apprentiss. Sa mga panahong kinse pa lamang kasi ako ay naisip kong maging isang computer programmer o IT katulad ng aking kapatid.

Subalit makalipas ang tatlong taon at nakapagtapos na rin sa Ecole de Commerce noong Hunyo 2005), ako’y umuwi ng Pilipinas para magbakasyon ng anim na buwan at sa kasalukuyan ay hindi pa rin nakakabalik dahil napagpasyahan ko na dito na lang manatili. Sa aking pananatili, naisip kong pumasok muna sa isang call center company dahil sabi nila malaki ang kikitain lalo na’t marunong akong magsalita ng french. Hindi ko nagawang mag-apply sa mga kompanyang iyon ngunit dahil sa aking mga magulang, naipasok naman nila ako sa isang negosyo na home-based call center. At hanggang ngayon hindi ko pa rin nasisimulan patakbuhin. Parang nawalan ako ng gana dahil pakiramdam ko, hindi talaga pagiging isang call center agent ang nais ko.

Sa katunayan, ako’y muling mag-aaral ngayong Hunyo ng kursong Networking Technology at mukhang matutupad na rin ang dati kong pinangarap na maging isang computer programmer o IT. Ngunit bakit kahit ganoon nga ang mangyayari, pakiramdam ko’y kulang pa rin. Hindi lang pala pagiging isang computer programmer ang gusto ko, nais ko pang maging isang Chef. Sa tuwing nakakapanood ako ng cooking show sa telebisyon, namamangha ako sa galing ng mga kusinero sa kanilang pagluluto. Hindi man ako magaling magluto, pakiramdam ko na kaya kong gawin at iluto ang anumang putahe o pagkain kung gugustuhin ko. Naisip ko na rin ngang pumasok ng Culinary Arts habang wala pa akong ginagawa pero naisip kong baka masayang lang iyon dahil pwede ko naman pag-aralan ang pagluluto gamit ang ilang cooking books at sa turo na rin ng mga nakakaalam.

Kinahiligan ko na ang pagkuha ng litrato sa aking sarili at sa iba, tao man o bagay. Ang pagtingin ng mga sining at iba pang fotografia. At dahil doon gusto ko na rin tuloy maging isang photographer. Bakit hindi? magandang libangan iyon. At kung hilig mo talaga, maganda rin iyon pagkakitaan. All around naman kaming magpipinsan at naisip na rin namin na magtayo ng isang negosyo katulad ng pag-aayos ng mga kaarawan at kasalan. Sa pamamagitan ng aming malikhaing imahinasyon, magagawa namin ang lahat ng maganda at ang mga tao ay matutuwa. Kaya lang hanggang usapan na lang namin iyon. Wala naman nagseseryoso dahil abala rin sa kanya kanya nilang buhay.

Hindi pa doon natatapos ang nais kong gawin. Ang pagkakaroon ng isang banda na naudlot na pangarap ng aking nasirang kapatid. Simula ng nahilig ako sa musika, gusto ko na rin magkaroon ng banda. Kung marunong lang talaga akong tumugtog ng instrumento at sobrang ganda ng boses ay kakaririn ko na iyon. Kaya lang hindi lahat pinagpapalang magkaroon ng talento sa pagtugtog. Pwede pa siguro sa pagkanta ngunit kailangan pang hasain mabuti. Hahayaan ko na lang siguro ang boyfriend ko sa kanyang banda at kapag nagtagumpay, tagumpay ko rin iyon. Hehe…

Pagdedesenyo ng damit, paglikha ng trends at pag-iinterior ay ilan pa sa mga nais kong gawin. Kahit ito’y mukhang malabo sapagkat hindi naman ako magaling sa pagguhit. Masarap kasing makita sa isang magasin ang linikha mo o kaya naman sa isang bahay na natapos mo ng pagandahin. Pero ang sabi nila, kung malikhain ka lang talaga, kahit hindi gaanong marunong gumuhit makakaya rin.

At ang pinaka gusto kong matupad, ay ang maging isang magaling na manunulat. Kahit na alam kong hindi ako magaling sa pagsusulat o wala lang akong tiwala sa aking sarili. Sobra akong humahanga sa mga taong magagaling sumulat. Kahit sa mga blogs at journals ko lamang nababasa ang mga sinulat nila, nakakamangha talaga. Naisip ko tuloy na sana katulad rin nila akong magaling pag dating sa pagsusulat. Hindi ko naman pinangarap na maging isang taga-pamahayag o kaya’y maging isang sikat na manunulat. Masarap lang na may mga taong humahanga sa iyong mga sinusulat.

Marami-rami pa palang mga bagay na gusto kong mangyari sa aking buhay. Sabi nga ng kapatid kong panganay, isang gabi habang kami’y nag-iinuman at naibahagi ko ang mga bagay na iyan, “huwag ka munang mag-aasawa katulad ko dahil kapag nag-asawa ka na hindi mo na magagawa pa ang mga bagay na gusto mo pang gawin. Kaya’t habang bata pa at walang asawa, simulan mo na dahil tiyak na magagawa mo pa ang mga iyan.” Tuloy, ako ay napaisip.