Memory full

Blanko ang utak ko. Ilang araw na rin akong ganito. Siguro dahil na rin gusto kong makalimot at ayaw ng maisip pa ang kasalukuyang nangyayari. Ngunit unti-unti na naman nagsisimula sa pag-iisip. Nakadarama ng lungkot at sobrang pagkababa sa sarili.

Kailangan kong makalimot. Kung pwede lang maging blanko na lang ang utak ko hanggang sa mabalik sa ayos ang lahat.

Truth hurts

At sa hindi inaasahang pagkakataon, ako ay nakasakit ng damdamin. Hindi ko man lang inisip ang magiging bunga ng aking nagawa. Nagpakasaya lamang ba ako? dahil gusto kong mapunan ang lungkot na aking nadarama habang kami'y hindi magkasama.

Naging isang masamang tao na nga siguro ako ng hindi ko namamalayan. Hindi ko inisip na may masasaktan ako. Inisip ko pala, inisip ko lang...

Habang patuloy siyang nagbubuhos ng sama ng loob, parang sinasaksak ang aking puso habang ako'y nakikinig. Masakit dahil totoo.

Moments

Kahapon ang huling araw ng klase namin. Itong darating na linggo, exams na at pagkatapos noon ay bakasyon na. Nakakalungkot isipin na maghihiwa-hiwalay na kami ng mga kaklase ko. Masasabi kong naging mahahalagang parte na rin ang aking mga kaklase sa buhay ko lalo na't sila yung madalas kong nakakasama. Nakakalungkot lang dahil hindi naman lahat papasok pa sa susunod na semester. May ibang lilipat ng kurso, may ibang hihinto. Nakakahinayang lang na kung kailan patapos na ang semester, ngayon pa lang lalong lumalalim yung pinagsamahan namin.

Masaya ako at nakilala ko sila. At sana nga kahit hindi ko na makita ang iba sa kanila sa pasukan, tuloy tuloy pa rin ang komunikasyon naming magkakaklase, naming magkakaibigan.

Mag-iisang buwan na naman bago ako nakasulat muli dito sa blog. Sa isang buwan na yun, maraming nangyari. Masaya, malungkot, mabuti at hindi mabuti. Kung pwede lang huwag nang maisip ang mga malungkot at hindi mabuti pangyayari...