Hinahanap-hanap kita

May mga araw lang talaga na minsan, feel mong mag-emote. Parang ngayon... Ilang araw na rin akong ganito. Mukhang malalim ang iniisip, malungkot at wala sa sarili. Mapapansin at mapapansin rin talaga ng ibang tao kapag may nagbabago sayo lalo na't lagi ka nilang nakikitang naka-ngiti. Hindi ko mapigilan ang pagkakaroon ng isang diretsong, N/A na mukha. Siguro dahil malapit nang maging bilog ang buwan(?).

+++

Kakagaling ko lang sa isang out of town trip kasama ang matalik kong kaibigan na si Ria at ang kanyang boyfriend na si Ted. Isang panibagong karanasan ang pagbabyahe ng mahigit kumulang sampung oras sa bus at dagdagan pa ng dalawang oras na byahe sa bangka. Sulit naman sa tagal ang byahe dahil isang malawak na isla na may kumikinang na tubig dagat at pinong-pinong puting buhangin (hindi kasing puti ng sa Boracay, pero puti pa rin) ang agad babati sayo. Ang isla ng Calaguas na matatagpuan sa Camarines Norte ang isa sa matagal ko nang gustong puntahan, at ito nga, narating ko na rin matapos ang pabigla-biglang pagpaplano.

Wala kaming ginawa kundi humilata sa buhanginan na sinisilungan ng puno. Kapag handa na ang pagkain, tatayo at pipila at pupunuin ang hawak na plato, sabay balik sa aming puwesto. Kapag busog na, hihilata namang muli. Magpalamig sa dagat kapag hindi makakuha ng tulog sa paghilata at di na makayanan ang init ng araw. Picture dito, picture doon.

Ang pagtulog sa tent na walang sleeping bag at unan ang activity namin kinagabihan matapos ang paglagok ng tatlong baso ng cocktails na puno ng yelo. Madalang ang hangin na pumapasok sa aming tent, dahil hindi sia naka-pwesto kung saan may dumadaloy na hangin. Nakatulog pa rin naman ako dahil sa pagod na rin siguro. Sila, hindi masyado.

Kinabukas nagtungo naman kami sa Bagasbas para mag-surfing. Pangatlong beses ko na ito at hinahanap-hanap ko pa rin hanggang ngayon. Kung pwede lang doon manatili nang matagal, wala siguro ako ngayon dito't nagkukwento.

Gusto kong bumalik sa tabing-dagat, umupo sa buhanginan, pagmasdan at pakinggan lang ang mga alon habang umiihip ang hangin.

Calaguas Island

Bagasbas Beach

Isa pang subok

Sa loob ng halos dalawang taong pagkakawala, susubukan ko ulit bumalik. Matagal na panahon na rin pala ng huli akong magsulat. Sinubukan ko naman noon, nang mauso ang mga social networking sites katulad ng Facebook, Tumblr, Twitter at ang pinaka-patok ngayong Instagram (na lahat ng yan ay meron ako), ginawa kong blog ang aking Tumblr account. Ngunit subalit datapwat, nawalan na rin ako ng interes magkwento o magbahagi ng mga salita. Halos panay maiiksing deskripsyon lamang na may kaakibat na larawan ng kung ano anong lang, kadalasan pagkain, ang naging laman ng blog na iyon.

Sa loob ng halos dalawang taong pagkakawala, maraming nangyari sa aking buhay. Marami akong nalibot na lugar na dati'y pinapangarap ko lang na mapuntahan. Natuwa nga ako nang muli kong buksan ang blog na ito, nakalagay pa ang mga larawan ng mga lugar na pinaka-naisin kong puntahan noon katulad ng Ilocos (ang Maira-Ira Point at Bangui Windmills), Palawan (El Nido at Coron), Batanes at iba pa, na ngayon ay narating ko na bukod na lamang sa Batanes at El Nido na hindi ko pa nararating. Syempre, nadagdagan pa ang mga lugar na gusto ko pang puntahan at iyon ay unti-unti ko rin naman naisasakatuparan.

Sa loob ng halos dalawang taon, marami akong natutunan. Ngayon, marunong na akong magpalutang-lutang sa dagat kahit malalim at walang tagapag-salbang jacket at dahil yan sa pagtalon ko sa bangin o ang tinatawag nilang "cliff diving" kasama ang aking ka-opisina/ka-apartment/kaibigan na si Cleah, isang araw ng kami ay nagpunta sa Boracay. Marunong na rin akong sumakay sa alon gamit ang surfboard at nakarami na rin ako ng pasa sa binti at hita dahil diyan. Nasubukan ko na rin ang pagsakay sa skimboard na nagdulot ng peklat sa aking tuhod pero ayos lang, fulfilling naman ang naging pakiramdam ko. Marami pa akong klase ng board na gustong matutunang sakyan kabilang na ang skateboard at sandboard. Medyo nahihilig ako ngayon sa iba't ibang klase ng board eh.

Nadagdagan na rin ang mga putahe na aking niluluto ngunit hindi pa rin natutupad ang pangarap ko na pumasok sa isang Culinary School. Ngayon ay nagpapaka-fit na rin ako. Nagjo-jogging ng isang oras kada-Miyerkules ng gabi na dati'y hindi ko man lamang maisip na gagawin dahil ang pag takbo ang pinaka-iiwasan ko sa P.E. namin noong nag-aaral pa ako. Mahina kasi ako sa takbuhan noon pero parang tumitibay na ang mga tuhod ko ngayon.

Naging interesado ako sa napakaraming bagay. Basta't tunog masaya at mukhang panibagong adventure ay sinusubukan kong gawin. Naging masaya naman ako sa lahat ng ito ngunit hindi pa rin ako naging kuntento. Mayroon pa rin akong hinahanap na kulang sa aking buhay at iyon ay patuloy kong tutuklasin sa pagdaan ng oras.

Dream Away

Last night I dreamt about you
In my dreams, I was looking for you
I called you on your phone
Somebody else answered
I tried to call you again
Another person answered
with a mocking tone
I thought you were hiding from me
I've looked around me
But you are nowhere to be found
I've searched places you've been to
But I still couldn't find you
And I remember the place
You always frequent among else
You were with your band in the studio
And I just looked through the window

I love Boracay

I've never thought I would like Boracay that much. It's not even listed on my top travel destinations in the Philippines. But that place will remain memorable to me for the rest of my life...

:|

I miss the old, uncomplicated, happy days...

it has been too long...

Help? Anyone?

Met my friend Andrea last night and had coffee and did some catching up. We talked about our lives, love life in particular. There was one thing she said that was stuck in my head and I quote, "Baka kasi nabigay mo na yung 100% love kay ***** kaya hindi mo na kayang ibigay sa iba."

Could that be the reason why even though I have tried to love again, I could never give the same love that I used to give? Could that be the reason why I am feeling sad? because I still can't feel that I am really in love? All I know is that I am happier before and felt the love. Now I am lost. I don't know what to do...

Tongue-tied

I just want to help but it seems that you don't want my help or don't accept my suggestions. I don't want to talk about it anymore since it's your problem, not mine! I don't want to mind it anymore cause it's just making my head ache. Sometimes, having nothing to say is better than saying everything in your head.

Illegal matters

Manunuod ako at si Arjay ng gig sa Saguijo kaya kami napadpad sa Makati. Bandang alas-9 pa lang ng gabi ng maghanap muna kami ng makakainan. Gusto kong kumain sa KFC. Dahil puro one way, no u-turn ang Makati, nagpa-ikot-ikot kami. Sa pag-iikot namin para lang makapunta ng KFC, bigla kaming pinara ng isang mamang pulis. Nagtaka na kami kung bakit. Naka-green ang traffic light, hindi coding, naka-seatbelt si Arjay pero ako hindi. Siguro yun ang naging violation.

Hihinto na sana kami ng pinatakbo muli ni Arjay si Adam at tinakbuhan ang mamang pulis. Akala ko'y nakatakas na kami sa kanya ngunit maya-maya lang ay mayroon ng nakabuntot sa aming motor na may sakay na dalawang mamang pulis at kami ay pinapahinto. Hindi pa rin tumigil sa pagmamaneho si Arjay, naghabulan kami sa loob ng Makati ngunit sa bandang huli, itinigil na namin ang pagtakbo. Kinakabahan na rin ako noon habang sinusubukan namin tumakas dahil alam kong mahuhuli at mahuhuli rin kami, hindi pa man din namin kabisado ang Makati at ang bawat daanan pa ay may stop light. Yung eksenang nangyari samin ay parang isang eksena sa pelikula na nakikipaghabulan sa mga pulis. Nakakakaba pala sa totoong buhay.

Lumabas si Arjay at kinausap ang mamang pulis, hiningi ang lisensya ngunit nagpalusot na hindi niya dala. Pero sa totoo lang, expired na ang lisensya niya (pasaway lang). Sabi ng mamang pulis, i-impound na lang si Adam at kakailanganin naming magbayad ng mahigit kumulang limang libo. Syempre hindi kami pumayag at dinaan sa hindi mabuting usapan. Ang kinahantungan, naglagay na lang kami ng isang libo para lang matapos na. Pumayag naman ang buwaya at ineskortan pa kami hanggang Saguijo.

Hindi muna kami dumirecho sa Saguijo dahil nagugutom pa rin ako. Dumaan muna kami sa isang gas station bago mag-KFC dahil nag-overheat na si Adam sa kagustuhan sigurong tumakas, hindi na rin nakayanan.

Maayos na sana ang lahat. Nakakain na rin kami. Nakanuod na ng gig at pauwi na. Hindi pa rin ako ang nagmaneho. Lalabas na sana kami ng express way nang may nadaanan kaming ONE WAY! Ito na naman tayo! pinara na naman kami ng isang mamang pulis. Hinanap ang lisensya ni Arjay ngunit wala nga. Sabi ni mamang pulis na lisensya ko na lang daw ang ipakita. Nilabas ko na ang wallet ko para kunin ang lisenya ngunit pag tingin ko, hindi ko siya makita! Kapag minamalas nga naman! nakalimutan ko pala ang lisensya ko sa bahay. Nakiusap na naman kami. Ipinaliwanag namin na pauwi na kami at nahuli na rin kanina (kawawa naman talaga!). Nadala na naman kami sa isang masamang usapan. Dahil sa kagustuhan nang umuwi, naglagay na lang ulit kami ng isang libo (bingo na!). At ayon na nga, nadala ulit ang mga pulis sa lagay, at kami naman ay dalang dala na rin.

Itinuro naman samin ang tamang daan at tuluyan ng nakauwi.

Sa totoo lang, mabait-bait pa naman ang mga mamang pulis na nanghuli sa amin. Sa dami ng violations: driving without lisence, over-speeding, beating the red light, no seatbelt, one way only, at catch me if you can drama ay dalawang libo lang ang nawala sa amin. Kahit na sabihin na nating masama rin na tumatanggap ng lagay, mabuti pa rin sila dahil hindi na kami kinasuhan (swerte!).

Aral:
After ng summer class ni Arjay, ipapa-renew na niya ang kanyang lisensya.
Susunod na sa mga batas trapiko para hindi na kakailanganin pang maglagay.
Huwag nang magdala ng sasakyan kapag pupunta ng Makati kung hindi rin kabisado ang pasikot-sikot dito.

Simula ng tag-init

Pagkatapos ng matagal na pagpa-plano, natuloy rin ang aming Zambales adventure. Nagsimula sa maliliit na isla ng Camara at Capones, sinunod ang Anawangin at nagtapos sa Nagsasa. Magaganda lahat ng isla at para ka na rin nasa ibang bansa kapag nakarating ng Anawangin at Nagsasa.

Sa Nagsasa namin pinagplanuhan matulog. Inabot kami ng mahigit 30 minutos at tanging ang papalit-palit lang ng kulay ng dagat ang aking napapansin, asul, berde, asul, berde, pati na rin pala ang malalakas na alon na humahampas sa mga batong nakapaligid sa amin habang kami ay nagbabaybay patungong Nagsasa. Ligtas naman kaming nakarating doon. Saglit na lang kami nakapagtampisaw sa tubig dahil pa-ambon ambon. Medyo nakakatakot dahil walang araw at walang tao ngunit bawing-bawi naman sa kapaligiran. Maaga pa ng kami'y namahinga. Habang natutulog, ramdam mo ang malakas na hanging Amihan na tila may bagyong paparating. Ayon sa mga katutubong naninirahan dito, normal na hangin lang iyon at mahina pa iyon kumpara noong mga nakaraang araw. Mahimbing akong nakatulog dahil alam kong may nagbabantay sa akin.

Umaga na at malakas pa rin ang hanging Amihan ngunit unti-unti na rin naman itong humuhupa. Lumabas kami ng tent para mag-ikot at kumuha ng mga litrato. Kinakailangan na namin umalis agad dahil sa magulang kong nag-aalala (mahabang kwento). Dahil maaga pa at hindi na naman ganoon kalakas ang hangin, inakala ko na madali na kaming makaka-alis ng Nagsasa. Hindi pala, medyo natagalan si Manong Domeng magpa-andar ng makina ng aming bankang palutang-lutang sa dagat at ng lingunin ko ang Nagsasa, natangay na kami ng alon sa may kalayuan ng pampang. Buti na lang umandar din! Pero di pa doon nagtatapos, malalakas ang alon at tila papasok na sa aming banka ang tubig. Marami naman kaming nakakasalubong na banka kaya naisip ko na kahit lumubog kami, may mga makakakita at makakasagip sa amin. Syempre, sa ganoong sitwasyon, di mawawala sa isip mo ang panganib na maaaring mangyari. Nakarating naman kami ng Pundaquit pagkatapos ng isang oras na pamamangka.

At sa mga pangyayaring ito, gugustuhin ko pa rin bumalik doon. Sa mga isla ng Zambales kung saan masusubok ang iyong tapang at makikita ang kagandahan ng ating bansa.

Isa na namang hindi malilimutang karanasan.

*Dating tago at sikreto ang lugar ng Anawangin Cove ngunit marami na ang nagpupunta ngayon dito. Hindi pa masyadong napupuntahan ang Nagsasa Cove, dahil na rin siguro sa may pagka-malayong lakbayin at kuntento na ang ibang tao sa kagandahan ng Anawangin.

Lucky

"She is so lucky
but she cries in her lonely heart, thinking
if there's nothing missing in her life
then why do these tears come at night?"


Yan ang tanong. Sana malaman kung anong kulang.