New Environment

It has been almost a month since I started working. I've learned a lot during our first month of training. I've met different kinds of people and also gained new friends. I'm not quite sure if I like what I am doing now because I still am nervous about what's going to happen after the training. I will have to face or should I say talk to a lot of big personalities which I'm really not used to doing since I am a very shy person. But I am enjoying the training though I find it tiring sometimes, with lots of informations to remember. Hay... I hope I can stay determined and focused to do my tasks well.

First Day

Pasukan na naman. Nakakapanibago, nasanay ako na kasabay ang mga estudyante araw-araw na pumapasok sa eskwela. Ngayon, nandito lang ako palagi sa bahay. Wala pa rin akong trabaho, nakakainip na, ang tagal ng resulta ng exam sa kumpanyang inapplayan ko. Kung noong una, sobrang aga nilang tumawag sa akin para interviewhin ako, ngayon naman sobrang tagal na. Kailangan ko na rin siguro mag-apply pa sa ibang kumpanya habang naghihintay. Iniisip ko nga minsan, kung mag-aral na lang kaya ulit ako?

Kagabi nagkita-kita kami ng dalawa kong matalik na kaibigan. Mga isang oras lang din kaming nagkasama. Usap-usap lang tungkol sa trabaho. Naisip namin na di na pala talaga kami bata at trabaho na ang pinag-uusapan. Parang kailan lang... Mga crushes pa sa school ang ikinukwento, mga teachers, subjects, pero ngayon mga katrabaho, boss at kumpanya na. Hay... parang mas masaya pa rin maging bata.

Malheureuse petite demoiselle

Tapos na ang party, nauna sa birthday. Masaya, natuwa naman sila. Ako? alam ko masaya rin ako nun, kaso wala na akong matandaan. Habang kinukwento nila, natatawa naman ako. Pero pagkatapos pala ng kasiyahan, doon na magsisimula ang panibagong kalungkutan sa buhay ko. Mabigat ba? medyo.

Kahapon lang ang birthday ko. Pero ilang araw na akong balisa noon, dahil sa exam (trabaho) at sa mga nangyari. Saktong alas dose ng madaling araw, umiiyak na ako hanggang sa matapos ang gabi. Ito na nga ata ang pumapangalawa sa pinakamalungkot kong birthday. Ako naman rin kasi ang may kasalanan. Naguguluhan kasi ako. Hindi ko naman pwedeng baliwalain nalang dahil habang tumatagal, lalo lang akong nahihirapan.

Ngayon, sinusubukan kong mag-isa. Hindi pa totally mag-isa, pero mukhang kakailangan ko muna talagang makapag-isip isip. Hindi ko alam kung hanggang kailan ako magkakaganito. Siguro, hanggang sa malinaw na sa akin kung ano talaga ang gusto ko. Saka lang ako magiging maayos muli. Alam kong mahirap, lalo na siguro para sa kanya, sa kanila. Pero ayokong hindi ako sigurado sa sarili ko. :(

I just wanna have fun!

Tomorrow will be a busy day for me and the day after tomorrow too because these days I am going to celebrate my birthday with childhood friends and cousins. Since I'm turning 21 on the 28th, I wanted it to be different. For tomorrow, my childhood friends and I are going to have a pyjamas party. He he. . a not so very matured party. And the following day, with my cousins, I want it to be colorful. I want to see lots of color. I suggested a kiddie party but I don't know if they will come dressed up like little kids. Let's just wait and see.

I want to bring back our childhood days for a while, because after this we're back to normal again. Acting like real grown ups.

Pahiyas

Every 15th of May, the natives in Lucban, Quezon celebrate the Pahiyas festival. The residents of Lucban decorate their houses with colorful kiping, fruits, vegetables and native crafts in honor of their patron saint San Isidro Labrador. Yesterday was my first time to go to Pahiyas Festival. Some houses were very colorful and fully decorated. There were plenty of umbrellas because of the heavy rain. I didn't appreciate it that much because of the non-stop drops of water from the sky. I wish it didn't rain that day so I could have taken photos since it was my first time and I wanted to have a great photo souvenir from the festival. But unfortunately, I didn't succeed.

After being soaked in the rain, we went to Dalitiwan Falls located at Majayjay, Laguna. The water was very cold but we were able to swim for a while. A lot of hassle happened on our way to Lucban and during the trip but we still managed to have a good laugh.

Ecrire et parler juste

J'ai commence a lire le dictionnaire en francais. Mais jusqu'a maintanent, je suis restee en lettre "A" et je ne suis pas avancee. C'est triste de dire que j'ai oublie beaucoup de mots en francais c'est pourquoi j'essaye maintanent d'ecrire quelque mots en francais. J'espere que bientot les mots me reviennent.

I started to read the french dictionnary. But until now, I haven't moved from the letter "A". It is sad to say that I have forgotten many french words that's why I am now trying to write some words in french again. I hope they all come back to me soon.

Est-ce pour moi?

Tatlong taon na rin akong namamalagi dito sa Pilipinas, matapos akong umuwi galing Schweiz. Sa tatlong taon na ito, pilit kong hinanap ang aking sarili, kung anong nais kong mangyari sa buhay. Ng magbalik ako dito, hindi ko talaga alam kung anong mangyayari sa akin. Ipinasok lang ulit ako ng aking mga magulang sa eskwelahan, kumuha ng isang kurso at ngayon ay natapos ko na rin. Naipagpatapos ako ng aking mga magulang ng dalawang kurso kahit hindi pala talaga iyon ang aking ibig. Ngunit natutuwa rin ako dahil kung hindi ako nakapag-aral, malamang hindi ko talaga maiisip ang tunay kong hangarin. Habang tumatagal, nahihilig ako sa pagluluto, sa paglilitrato, sa pagdidesenyo ng kabahayan at mga damit. Arts ba! Doon ko nakikita ang aking sarili. Siguro kung pagtutuunan ko lang talaga ng panahon, mas mahahasa pa ako. Pero masaya na rin ako dahil kahit hindi man ito ang kursong kinuha ko, mayroon pa rin akong pagkakataon at panahon para matutunan ang mga ito. Hindi naman sila aalis at iiwanan ako.

Sa ngayon, sinusunod ko pa rin ang mga magulang ko kung saan nila ako nais magtrabaho. Ibig nila akong pabalikin sa Schweiz kahit mahirap para sa akin. Iniisip ko na lang na madali ng makapag-ipon doon kapag nakapag-simula na at madali na rin bumalik kapag sapat na para sa bagong pamumuhay. Hindi pa rin naman ako nakakapag-desisyon. Hintay na lamang ng senyales.

L'ete est arrive

Summer na! At ang tindi na naman ng init, nakakasunog ng balat. Ilang linggo na rin kaming walang pasok. At dahil wala naman akong ginagawa sa bahay, minamadali na ako ng magulang kong maghanap ng trabaho. Meron naman alok sa akin na maganda, kaya lang natatakot ako kasi ito ang unang pagkakataon kong magtrabaho. Baka hindi ko maibigay ang ine-expect nila. Natatakot akong magmukhang tanga sa maraming bagay. Hindi pa ata ako ready magtrabaho, Sinabihan naman ako ng kaibigan kong nag-alok sa akin na mabubuti naman ang mga katrabaho at boss nila kaya huwag raw akong kabahan. Sana nga, kung sakaling matanggap doon ay maging maayos naman ang lahat.

Finalement la fin

Huling blog ko dito, kakasimula lang ng sem, ngayon, ito na ang huling araw ng klase namin. Tapos na ang finals, tapos na ang lahat. Practice na lang para sa graduation. Nalulungkot naman ang pakiramdam ko ngayon. Parang ayaw ko pang matapos ang klase. Para akong nabitin. Hindi ko napansin na mabilis palang umandar ang oras. Hindi pa ata nasulit maigi. Nakakalungkot lang, maghihiwa-hiwalay na kami ng mga kaklase ko na matagal ko na rin nakasama. Madami na rin kaming pinagsamahang, mga kasiyahan, mga kalungkutan, at mga kalokohan.

Ilang araw na lang bago ang graduation, ilang araw na lang at magtatapos na ako sa kolehiyo...

Tapos na ang sembreak

Kakasimula lang ng klase. Panibagong mga asignatura at guro, ay hindi pala - mayroon na rin pamilyar na itsura sa aking mga mata. May bago na naman akong matututunan at bago na namang karanasan. Ito na ang huling semester ko at aakyat na ako "sana" sa Marso. Haharap na ako sa panibagong yugto ng aking buhay. Mas seryoso kaysa sa pag-aaral. Magugustuhan ko kaya ito? Nakakakaba...