Super bagyong Reming

Wala kaming pasok bukas dahil may malakas na bagyo na naman raw na darating. Imbis na tatlong araw lang ang bakasyon namin dahil sa inurong ang Bonifacio Day naging apat dahil nga raw sa darating na bagyo bukas.

Sana hindi naman kasing lakas ni Paeng (si Paeng nga ba yun?) na nagdulot ng maraming kasiraan sa paligid. Sana hindi mawalan ng kuryente dahil pahirapan na naman ito kung saka-sakali. Kakargahan ko na nga rin ang aking cellphone sakali mang mawalan ng kuryente ay may mapaglilibangan pa rin. Pero sana naman hindi.

Sa Jeep

Tuwing Lunes na lamang ako namamasahe pauwi. At kaninang pauwi na ako't nakasakay na sa jeep, hindi ko naiwasang makinig sa usapan ng ibang tao lalo na't ang lakas nilang mag-usap. Partikular na ang dalawang babaeng nagkukwentuhan patungkol sa kanilang buhay pag-ibig. Isa lang talaga ang nagkukwento at yung isang babae naman ay tahimik lamang na nakikinig. Hindi ko napansin nuong una ang kanilang makapagbagbag-damdaming usapan ngunit di naglaon ay unti-unti na pala akong nakikinig. Pilit ko mang ilayo ang aking tenga at ipaling sa iba ang isipan, hindi ko pa rin nagawa dahil na rin sa lakas ba ng pagkukwento ng dalaga at damang dama pa ang kanyang pagkukwento. Nalaman ko tuloy ng hindi sinasadya ang stado ng kanyang love life.

Katulad nga ng aming nabasang akda sa Filipino na patungkol sa isang babaeng sumakay ng jeep. Maraming malalaman at matututunan, sumakay lamang ng jeep. At akin nga itong masasang-ayunan.

Missed.

Ilang beses na akong natanong at nasabihan ni Arjay na magsulat pero hindi pa rin ako makakuha ng tamang tyempo at gana kung kailan at kung ano ang aking isusulat. Para sa iba, kapag may napupuna silang kakaiba mapa sarili man nila o sa iba, madali nila itong nailalabas sa pamamagitan ng pagsasalita o pagkukwento. Iyon ang pagkakaiba ko sa kanila. Hindi madali para sa akin ang paglalabas ng aking nasa loobin. Nahihirapan akong humanap ng tamang salita kapag gagamitin ko ang mga ito sa pangungusap kaya nga’t dinadaan ko na lamang sa pagsusulat ang aking mga saloobin dahil dito ako lubos na napapadali. Lalo na’t gamit ko ang laptop sa pagtatayp ng mga salita, madali ko itong naisusulat. Tuloy tuloy lamang na lumalabas ang mga salita na naiimbak sa aking isipan.

Naging parte na rin ang pagsusulat sa aking pangaraw-araw na buhay. Lalo na noong wala pa ako dito sa Pilipinas. Ito’y naging takbuhan ko kapag wala akong makausap o ayaw ko man iparating sa iba ang nararamdaman. Sa pagsusulat kasi ay pakiramdam ko’y maaari kong sabihin lahat lahat ng walang pumipigil o takot na matuklasan ng iba. Naging parang isang terapi nga ito at nakasama ko sa panahon ng kalungkutan.

Nitong mga nakaraan buwan, tila’y nalimutan ko na na may kasama pa pala ako. At kahit kailan hindi ako iniwan kahit na muntikan ko na siyang i-abandona. Nakakalungkot ngang isipin na ganoon na pala ang nangyayari ngayon. Ilang buwan na rin ang nakalipas ng huli akong magsulat. Maraming sandali na ninais kong magsulat ngunit hindi ko magawang umpisahan o kung may maumpisahan man ay ‘di rin matuldukan.

Ang pagsusulat ang nakasama ko sa malulungkot na sandali ng aking buhay at sa mangilan-ngilan din kasiyahan sapagkat kadalasan ay puro kalungkutan ang aking naikwento. Marahil sa mga nakalipas na buwan ay hindi ko na napansin ang mga pangyayaring hindi kanais-nais kaya’t naging kuntento na lamang ako sa kung anong meron at dahil dito nalimutan ko ng sumulat. At sa kadahilanan nga na madalas akong maglabas ng saloobin sa tuwing ako’y nalulungkot, hindi ko na nagawa pang talakayin ang mga masasayang pangyayaring naganap sa aking buhay.

Ngunit ngayon, aking napagtanto na mas nararapat lamang na pagbigyang pansin ang masasayang alaala kaysa gunitain ang mga mapapait na karanasan sa buhay. Dahil kung babalik-balikan ko lamang ang aking mga naisulat na halos kalungkutan ang sinasaad ay marahil manumbalik nadarama sa panahong isinusulat ko ito. Ang masasayang alaala ang dapat kong hindi malimutan at mas bigyan ng halaga.

Ilang beses na akong tinanong at sinabihan ni Arjay na magsulat. Noong una, hindi ko maintindihan kung bakit niya ako kinukulit at pinipilit na magsulat muli. Ngunit katulad na lamang din siguro ng nararamdaman ko ngayon, nakaka-miss lalo na’t naging kabahagi na ito ng aking buhay.

Nawawala sa eksena

Ilang buwan na rin ng huli akong dumalaw dito sa aking blog. Masyado na yata akong nagiging abala sa pag-aaral at hindi na nakakapagsulat. Namimiss ko na rin ang magsulat. Marami akong mga bagay na nasa isip lamang na hindi ko masabi sa iba ngunit hindi ko rin maisulat dahil na rin sa pagiging abala sa pag-aaral.

Ang daming gustong isulat ngunit kapos sa oras... Hay nakakainis rin pala...

Back to school

Mag-iisang buwan simula ng bumalik ako sa pag-aaral. Mag-iisang buwan na rin na nararanasan ko na ang sinasabi nilang "college life" dito sa Pilipinas. Sa ngayon, maganda pa naman ang takbo ng "college life" ko. Masaya, dahil sa may mga nakilala na akong bagong mga kaibigan. Nakikiramdam pa ako sa mga nangyayari sa aking paligid. Unti-unti pa lamang akong tumutuklas.

Sa kurso ko ngayon, dalawa lang kaming babae. Sampu ang ka-block ko at maraming irregular kaya paminsan-minsan ay nadadagdagan kami. Dahil sa kaka-unti naming bilang, inihalo kami sa REED141 (religion), NSTP at PHED. Buti nga at nadagdagan pa kami dahil nung araw ng orientation, ang nakalagay lang sa listahan ay apat. Binalak ko pa ngang magshift na lang sa Computer Technology dahil baka madissolve lang ang course ko. Ngunit mabuti naman at naging labing-isa na kami.

Sa major subject naming Cisco networking, may mga kasama kaming second year na inulit ang subject na ito. Ang kwento pa nga nila, dati ay umaabot na sila ng tatlumpu sa klase ngunit pagkatapos ng dalawang sem, labing-dalawa na lang sila. Mahirap raw kasing pumasa sa kurso na ito.

Sabi ko nga sa kaklase kong babae, dapat lahat kami pumasa ngayong sem dahil kung hindi baka tuluyan ng madissolve ang kurso namin kung wala rin naman matitirang kukuha nito. Medyo may pagka-kulit pa naman ang mga kaklase naming lalaki. Pero sana makaya ng lahat.

Nagsasaya pa ako ngayon sa aking pag-aaral. Siguro dahil na rin sa bagong experience at maraming mga bagong mukha ang nakikita at nakikilala. Masayang magkaroon ng mga bagong kaibigan at makukulit na kaklase't makukulit na guro. Tignan ko na lang kung hanggang saan yung sayang idudulot nito.

Blurred

Kung bakit ba naman maayos na ang lagay ng aming buhay, bigla na lamang may darating na panibagong pagsubok. Kung kailan nagiging matatag na ang pagsasama't pag-iibigan, may bumibida. Hindi ko alam kung tama pa ba ang aking ginagawa, hindi ko na alam kung ano bang ginagawa ko.

Ako'y naguguluhan at hindi malaman ang tamang kasagutan.

Pero teka, alam ko kung anong dapat kong gawin dahil iyon ang tama, iyon ang nararapat. At iyon nga ang aking ginawa. Ngunit bakit tila lito pa rin, malabo ang isip.

Isa nga itong pagsubok na kailangan malagpasan. Kakayanin ko 'to! Kapit lang ng maigi. Lord, tulungan niyo po ako...

Nakakabaliw

Hindi ko alam kung bakit hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko. O pilit ko lang kayang hindi iniintindi dahil sa inaakala kong mas makakabuti ito? O sadyang hindi ko lang talaga maintindihan?

Paano ba malalaman kung ano ang tunay na nadarama kung mismong ikaw sa sarili mo ay hindi malaman...

Syet, nineteen na ako!

Sa isang buwan kong hindi pagbo-blog marami ang mga nangyari. Isa na doon ay natuto akong magmaneho ng sasakyan sa pamamagitan ng pagtuturo sa akin ng aking tita. Dapat nga ay sa isang driving school ako mag-aaral ngunit ng sinabi ko sa tita ko na ang babayaran sa school ay higit pa sa sampung libo, nag-alok siyang turuan na lang ako at itabi na lang ang pera na dapat ay ibabayad doon. Pumayag naman ang mga magulang ko at tinuruan kaagad ako ng aking tita matapos ang pag-uusap na iyon. Ang Starex namin na automatic ang pinag-aralan kong i-maneho. Madali naman siya dahil automatic nga at sabi ng tita ko, madali lang din daw akong turuan. Limang minuto pa lang ata nung tinuturo niya sa akin kung anu-ano ang silbe ng mga nakikita sa sasakyan ay nagpalit na kami ng puwesto’t ako na ang pinagmaneho.

Kinabukasan ay pumunta na kami sa LTO Tagaytay para kumuha ng student’s license. Masarap pala talaga magdrive. Ingat nga lang kapag nasa malalaking kalsada na’t maraming mga sasakykan. Dalawang beses pa lang akong nakapagmaneho sa highway. Una, papunta at pauwi ng SM Dasmarinas mga labing-limang minuto ang layo sa amin. Ang sumunod naman ay nung nanggaling kami ng Bulacan, ako na ang pinagmaneho mula Southwoods hanggang sa amin. Sa ngayon hindi na muna ako nagmamaneho, hintayin ko na lang daw ang pagdating ng mga magulang ko para ang daddy ko na ang kasama.

Bukod sa natuto na akong magmaneho, kinabitan na ng braces ang ngipin ko. Hindi naman talaga kailangan kabitan ng braces pero ginusto ko na rin para mas maging pantay ang mga ngipin. Kung tutuusin wala naman talaga kaming binayaran dahil na-reimburse na ito kaagad. Sa trabaho kasi ng daddy ko’y pwedeng magreimburse ng mga pinapagawa sa ngipin basta’t may OR. Buti na lang at nakahabol pa ako bago sila magretire. Magandang tignan sa ngipin ang braces pero pasakit naman pala ito sa umpisa. Hindi ka makakain ng matino at puro malalambot o sabaw lang ang puwede mong kainin. Masakit kasi at parang nangingilo ang ngipin. Pero sabi naman ni Doc pag nagtagal ay masasanay din daw. Kaya’t hihintayin ko na lang na magtagal. Isang taon ko lang naman susuotin ito at tatanggalin na rin. Madali lang daw kasi sa kaso ko.

Ang hindi magandang pangyayari sa isang buwan na nakalipas ay ang hindi pagpapahintulot sa akin ng mga magulang ko na maghanda kasama ang aking mga pinsan ngayong kaarawan ko. Hintayin ko na lang daw ang pagdating nila, saka kami maghahanda kasama silang lahat. Mayplano na nga akong magpapa-inom sana. Meron na rin menu kung anong ihahanda. Pero dahil sa hindi marunong makisamang kamag-anak, hindi na matutuloy ang mga plano ko. Ako, si Arjay at si ate Mona na helper namin ang magiging kasama ko sa araw ng aking kaarawan. Dapat nga’y nandito rin si Dang subalit kanina lamang ay umalis siya patungong Bulacan at sa Martes pa ang balik… Buti na lang at makakapunta si Arjay kung hindi kaming dalawa lang ni ate Mona ang kakain ng Spaghetti na aking lulutuin.

Mamayang pagsapit ng alas dose ako’y magiging isang ganap ng dalaga. Hehe parang nung mga nakaraan taon hindi rin ganon ang sinasabi ko… Edad lang ang tumatanda at hindi ang mukha. Syet, NINETEEN na ako!!!

Lesson learned

Isang buwan na lang at ilan pang nalalabing mga araw ay mag di-disenuebe na ako. Habang tumatanda ako, ngayon ko lang talagang masasabi na marunong na akong umintindi sa mga ginusto ng magulang ko para rin sa akin. Kung dati ay ipipilit at ipipilit ko ang gusto ko't titigil na lang kapag nasampal o napalo na ako. Ngunit ngayon naramdaman kong mas mabuti pala na kung hindi rin naman sila papayag sa gusto mo ay huwag na lang ipilit at makinig na lang sa kanilang sasabihin. Hindi rin tamang makipagtalo dahil ikaw rin naman ang magiging talo sa huli dahil kailangan pa rin sundin ang gusto nila kung yun nga ang nararapat.

Kung tutuusin mas mahihirapan silang disiplinahin ako dahil malayo sila sa akin. Telepono at email lang ang paraan namin upang mag-usap. Marami akong pwede gawing kalokohan o mga bagay na hindi sila payag kung gugustuhin ko lang dahil malayo nga sila subalit kung iisipin kong mabuti, mas maganda kung pananatilihin ko ang tiwala nila sa akin kahit na hindi nila nakikita o nalalaman ang lahat ng bagay.

Malapit-lapit na rin ang kanilang pag-uwi. Saktong-sakto sa aking pagpasok sa eskwela. Dito na sila muling maninirahan at magpapahinga.

Holy week special

Pinaka unang holy week ko ito simula nung dumating ako sa Pilipinas, dahil dati sa tuwing umuuwi kami ng magulang ko ay tuwing pasko't bagong taon lang pati na rin July dahil summer nun sa Swiss. Ito na rin siguro ang holy week na hindi mo mahahalatang holy week...

Wednesday pa lang nagpunta na ang mga pinsan kong lalaki sa bahay. Thursday na ng sumunod ang mga pinsan kong babae. Sa halos isang linggong itinagal nila dito, isang gabi lang kaming tumigil sa pag-inom, pagsasaya at kung anu-ano pang maaaring gawin. Naisip ko tuloy na di kaya magalit sa amin si Lord at isipin na sa sobra naming pagsasaya ay nakalimutan na namin Siya. Naisip ko na mali na ata ang ginagawa namin. Gusto ko man sabihin sa mga pinsan ko 'tong mga naisip ko kaya lang baka hindi nila ako seryosohin dahil iba-iba ang paniniwala namin. Iba-iba ang pananaw namin kahit nagkakasundo kami at masaya palagi sa tuwing magkakasama. Hindi ko rin alam kung ano ang nasa isipan nila, kung pareho lang ba kaming iniisip ang mga bagay na 'yon o hindi.

Hindi ko na masyadong matandaan kung anong ginagawa namin nung kami'y mga bata pa sa tuwing sasapit ang holy week. Ang alam ko lang ay sa Quezon kami palagi nagbabakasyon. Mga bata pa kami noon at hindi pa marunong magsi-inom. Kasa-kasama pa namin noon ang mga magulang namin. Naaalala kong nagigising na lang kami sa umaga na may nakikitang mga taong nagpipenetensya sabay nilulubog ang kanilang duguang likod sa dagat. Nagsisimba sabay-sabay pagsapit ng Linggo.

Linggo na dapat uuwi ang mga pinsan ko pero hindi natuloy at nagpasya kaming magsimba. Umaga pa nga lang dapat ay nasa simbahan na kami. Kaya lang dahil sa may hang-over pa ang iba kaya tinanghali na ng gising. Hapon na ng kami ay umalis at sa katolikong simbahan tuloy ako sumimba.

Lunes na ng umuwi sila, tahimik na naman sa bahay dahil kami na lang ni Dang ang natira. Habang nagbabalik-tanaw sa mga nangyari noong mga lumipas na araw, nahiya ako sa Kanya sa mga bagay na ginawa na pwede namang itama ngunit di ko itinama. Hindi ko na ata alam kung ano ba ang tunay na kahulugan ng mahal na araw. Nalito na sa lahat ng mga naririnig at napag-uusapan at parang hindi ko na maitayo ang sarili kong opinyon ukol dito. Kailangan ko muling maliwanagan...