Memory full

Blanko ang utak ko. Ilang araw na rin akong ganito. Siguro dahil na rin gusto kong makalimot at ayaw ng maisip pa ang kasalukuyang nangyayari. Ngunit unti-unti na naman nagsisimula sa pag-iisip. Nakadarama ng lungkot at sobrang pagkababa sa sarili.

Kailangan kong makalimot. Kung pwede lang maging blanko na lang ang utak ko hanggang sa mabalik sa ayos ang lahat.

Truth hurts

At sa hindi inaasahang pagkakataon, ako ay nakasakit ng damdamin. Hindi ko man lang inisip ang magiging bunga ng aking nagawa. Nagpakasaya lamang ba ako? dahil gusto kong mapunan ang lungkot na aking nadarama habang kami'y hindi magkasama.

Naging isang masamang tao na nga siguro ako ng hindi ko namamalayan. Hindi ko inisip na may masasaktan ako. Inisip ko pala, inisip ko lang...

Habang patuloy siyang nagbubuhos ng sama ng loob, parang sinasaksak ang aking puso habang ako'y nakikinig. Masakit dahil totoo.

Moments

Kahapon ang huling araw ng klase namin. Itong darating na linggo, exams na at pagkatapos noon ay bakasyon na. Nakakalungkot isipin na maghihiwa-hiwalay na kami ng mga kaklase ko. Masasabi kong naging mahahalagang parte na rin ang aking mga kaklase sa buhay ko lalo na't sila yung madalas kong nakakasama. Nakakalungkot lang dahil hindi naman lahat papasok pa sa susunod na semester. May ibang lilipat ng kurso, may ibang hihinto. Nakakahinayang lang na kung kailan patapos na ang semester, ngayon pa lang lalong lumalalim yung pinagsamahan namin.

Masaya ako at nakilala ko sila. At sana nga kahit hindi ko na makita ang iba sa kanila sa pasukan, tuloy tuloy pa rin ang komunikasyon naming magkakaklase, naming magkakaibigan.

Mag-iisang buwan na naman bago ako nakasulat muli dito sa blog. Sa isang buwan na yun, maraming nangyari. Masaya, malungkot, mabuti at hindi mabuti. Kung pwede lang huwag nang maisip ang mga malungkot at hindi mabuti pangyayari...

Araw ni Kupido

Nakikinig ako ngayon sa LS FM live sa UP Sunken Garden para sa fair. Isang taon na ang nakalipas, kasama ako ng mga napapakinggan ko ngayon sa radyo. Nasa fair ako noon kasama si Arjay. Ang dalawang gabi na nasa UP kami at magkasama sa unang pagkakataon sa araw ng mga puso ay isang pangyayaring di ko malilimutan. Isang masayang alaala.

Ngayon, heto ako sa aking kwarto, namumugto ang mga mata. Maraming iniisip, problemado at hindi mapakali. Nahihirapan, gulong-gulo. Sana naging katulad na lang noong nakaraang taon ang araw na ito. Masaya. 'Di tulad ngayon...

Maligayang araw ng mga puso sa lahat...

Isang hapon ng kalungkutan

"Maliit na dragon... Wag ng malungkot huh..."

Isunulat ng aking kaibigan sa aking palad habang nasa klase. Magaling raw siyang gumuhit ng dragon at ng aking makita, magaling nga, magaling magsulat sa palad. Isang bagay na nakapagbigay ng ngiti sa aking malungkot na hapon. Hanggang sa makauwi ako, ito ang aking tinititigan. Napapangiti pa rin kahit dumadapo ang kalungkutan sa aking isipan.

Ang kalungkutan ay dulot ng isang kaibigan. Isang kaibigang naging parte ng buhay at unti-unti na lang mapapansin na siya'y unti-unti nang lumalayo. Alam kong magiging masaya siya sa tinatahak niyang landas at dapat lang maging masaya, ngunit bakas pa rin sa kanyang mga mata ang kalungkutan. Kalungkutan na akin rin nadarama.

"Nasan ka man ngayon, ano mang oras na ika’y may kailangan, tawag ka lang sa akin at parang nandito ka na rin"

Postponed

Dahil sa bagyong Reming na hindi malaman kung kailan aatake sa Metro Manila at Cavite, hindi natuloy ang aming pagkikita ni Arjay. Ngayong araw na ito ay ang aming ika-dalawampu't tatlong buwanang-bersaryo (kung may ganyan yang salita sa tagalog). Maayos na nai-plano ang lahat ng biglang binalita na may darating na bagyo. Miyerkules pa lamang ng hapon ay alam na naming walang pasok kinabukasan dahil maagang sinuspindi ang mga klase para sa paghahanda ng pagbuhos ng malakas na ulan.

Huwebes na at ang hinihintay kong pagbuhos ng ulan ay wala pa hanggang sa sumapit na ang gabi, wala pa rin ang bakas ni Reming. Umasa ako na hindi na aabot ang bagyo dito sa amin. Dumating ang madaling araw saka na lamang dumating ang pinaka-aantay-antay ko. Ang ulan kasama ang malakas na ihip ng hangin. Hindi rin naman nagtagal ang ulan. Pagkagising ko kaninang umaga, parang wala lang nangyari. Parang nagparamdam lang si Reming upang masabi lang na bumagyo.

Agad kong tinawagan si Arjay para gisingin. Mukhang matutuloy na rin ang aming pagkikita kahit nagmukhang malabo ito dahil kay Reming. Nakapagpaalam na nga rin ako na ako'y aalis. Masaya ako at hinihintay na lamang ang kanyang tawag sapagkat siya'y magpapaalam pa. 'Di nagtagal ay tumawag na siya ngunit hindi magandang balita ang kanyang dala. Hindi raw siya pinayagan ng kanyang ina. Wala na kaming nagawa, kung umalis man siya at nagkita kami, tiyak na kagagalitan siya. Wala na kaming nagawa...

Pag-uusap na nga lang sa telepono ang aming pamamaraan ng pag-uusap sa tuwing hindi kami magkasama, nagloloko naman ang signal ng sun. Nakakainis, pati ba naman ang sun hindi rin samin nakisama. Pero sabi nga ng kaibigan ko, "everything has its reason". Siguro nga, hindi pa man namin ngayon malaman kung ano ang kahulugan nitong mga nangyari sa amin ngayon, balang-araw maiintindihan rin namin.

Super bagyong Reming

Wala kaming pasok bukas dahil may malakas na bagyo na naman raw na darating. Imbis na tatlong araw lang ang bakasyon namin dahil sa inurong ang Bonifacio Day naging apat dahil nga raw sa darating na bagyo bukas.

Sana hindi naman kasing lakas ni Paeng (si Paeng nga ba yun?) na nagdulot ng maraming kasiraan sa paligid. Sana hindi mawalan ng kuryente dahil pahirapan na naman ito kung saka-sakali. Kakargahan ko na nga rin ang aking cellphone sakali mang mawalan ng kuryente ay may mapaglilibangan pa rin. Pero sana naman hindi.

Sa Jeep

Tuwing Lunes na lamang ako namamasahe pauwi. At kaninang pauwi na ako't nakasakay na sa jeep, hindi ko naiwasang makinig sa usapan ng ibang tao lalo na't ang lakas nilang mag-usap. Partikular na ang dalawang babaeng nagkukwentuhan patungkol sa kanilang buhay pag-ibig. Isa lang talaga ang nagkukwento at yung isang babae naman ay tahimik lamang na nakikinig. Hindi ko napansin nuong una ang kanilang makapagbagbag-damdaming usapan ngunit di naglaon ay unti-unti na pala akong nakikinig. Pilit ko mang ilayo ang aking tenga at ipaling sa iba ang isipan, hindi ko pa rin nagawa dahil na rin sa lakas ba ng pagkukwento ng dalaga at damang dama pa ang kanyang pagkukwento. Nalaman ko tuloy ng hindi sinasadya ang stado ng kanyang love life.

Katulad nga ng aming nabasang akda sa Filipino na patungkol sa isang babaeng sumakay ng jeep. Maraming malalaman at matututunan, sumakay lamang ng jeep. At akin nga itong masasang-ayunan.

Missed.

Ilang beses na akong natanong at nasabihan ni Arjay na magsulat pero hindi pa rin ako makakuha ng tamang tyempo at gana kung kailan at kung ano ang aking isusulat. Para sa iba, kapag may napupuna silang kakaiba mapa sarili man nila o sa iba, madali nila itong nailalabas sa pamamagitan ng pagsasalita o pagkukwento. Iyon ang pagkakaiba ko sa kanila. Hindi madali para sa akin ang paglalabas ng aking nasa loobin. Nahihirapan akong humanap ng tamang salita kapag gagamitin ko ang mga ito sa pangungusap kaya nga’t dinadaan ko na lamang sa pagsusulat ang aking mga saloobin dahil dito ako lubos na napapadali. Lalo na’t gamit ko ang laptop sa pagtatayp ng mga salita, madali ko itong naisusulat. Tuloy tuloy lamang na lumalabas ang mga salita na naiimbak sa aking isipan.

Naging parte na rin ang pagsusulat sa aking pangaraw-araw na buhay. Lalo na noong wala pa ako dito sa Pilipinas. Ito’y naging takbuhan ko kapag wala akong makausap o ayaw ko man iparating sa iba ang nararamdaman. Sa pagsusulat kasi ay pakiramdam ko’y maaari kong sabihin lahat lahat ng walang pumipigil o takot na matuklasan ng iba. Naging parang isang terapi nga ito at nakasama ko sa panahon ng kalungkutan.

Nitong mga nakaraan buwan, tila’y nalimutan ko na na may kasama pa pala ako. At kahit kailan hindi ako iniwan kahit na muntikan ko na siyang i-abandona. Nakakalungkot ngang isipin na ganoon na pala ang nangyayari ngayon. Ilang buwan na rin ang nakalipas ng huli akong magsulat. Maraming sandali na ninais kong magsulat ngunit hindi ko magawang umpisahan o kung may maumpisahan man ay ‘di rin matuldukan.

Ang pagsusulat ang nakasama ko sa malulungkot na sandali ng aking buhay at sa mangilan-ngilan din kasiyahan sapagkat kadalasan ay puro kalungkutan ang aking naikwento. Marahil sa mga nakalipas na buwan ay hindi ko na napansin ang mga pangyayaring hindi kanais-nais kaya’t naging kuntento na lamang ako sa kung anong meron at dahil dito nalimutan ko ng sumulat. At sa kadahilanan nga na madalas akong maglabas ng saloobin sa tuwing ako’y nalulungkot, hindi ko na nagawa pang talakayin ang mga masasayang pangyayaring naganap sa aking buhay.

Ngunit ngayon, aking napagtanto na mas nararapat lamang na pagbigyang pansin ang masasayang alaala kaysa gunitain ang mga mapapait na karanasan sa buhay. Dahil kung babalik-balikan ko lamang ang aking mga naisulat na halos kalungkutan ang sinasaad ay marahil manumbalik nadarama sa panahong isinusulat ko ito. Ang masasayang alaala ang dapat kong hindi malimutan at mas bigyan ng halaga.

Ilang beses na akong tinanong at sinabihan ni Arjay na magsulat. Noong una, hindi ko maintindihan kung bakit niya ako kinukulit at pinipilit na magsulat muli. Ngunit katulad na lamang din siguro ng nararamdaman ko ngayon, nakaka-miss lalo na’t naging kabahagi na ito ng aking buhay.

Nawawala sa eksena

Ilang buwan na rin ng huli akong dumalaw dito sa aking blog. Masyado na yata akong nagiging abala sa pag-aaral at hindi na nakakapagsulat. Namimiss ko na rin ang magsulat. Marami akong mga bagay na nasa isip lamang na hindi ko masabi sa iba ngunit hindi ko rin maisulat dahil na rin sa pagiging abala sa pag-aaral.

Ang daming gustong isulat ngunit kapos sa oras... Hay nakakainis rin pala...