Life's a beach, indeed beautiful

Noong nakaraang sabado at linggo ay kasama ko ang aking dalawang pinakamatalik na kaibigan, si Ria at Aika, si Idda ang kapatid ni Aika, si Kiko ni Ria at si Arjay sa Nasugbu, Batangas. Kami ay tumuloy sa Munting Buhangin Beach camp at doon nag-overnight.

Matagal na naming pinaplano ang outing na ito at salamat naman kami'y natuloy bago pa man maging abala ulit ang lahat. Nawawalan na nga ako ng pag-asa na matutuloy pa ito sa una dahil ang daming kailangan isipin, medyo magulo. Nawawalan na rin ako ng pag-asa na makalalanghap ako ng hanging nagmumula sa karagatan. Mabuti na lamang at nagawan ito ng paaraan.

Masaya kahit pagod at sakit ng katawan ang aking naramdaman kaninang pag gising ko. Siguro dahil na rin ito sa pagsakay namin ng banana boat. Siyempre makasama mo ba naman ang mahahalagang tao sa iyong buhay, sino ba naman ang hindi masisiyahan.

Masaya, masarap, nakakawili at kung ano-ano pang damdaming katulad ng mga salitang nabanggit ang aking naramdaman sa karanasang ito. Isang karanasang di malilimutan. Laking pasasalamat sa Diyos na may mga kaibigan akong katulad nila at isang taong lubos na nagmamahal sa akin. C:

"The best thing about this beach trip is that I am with my two best friends forever, not to mention by best-est friend who happens to be my sister. 4 crazy girls and the best summer destination, where can you go wrong" - Aika Francesca M. Rodriquez

Out Cold

Ayan! nandito na ako sa isteyts. Magsasampung araw na rin ako dito at magsasampung araw na rin akong nilalamig. Sobrang lamig dito, nakakamatay! Eh wala pa naman akong baong panlamig, puro maninipis lang na damit kaya naman nangangatog ako sa lamig hindi pa naman uso ang heater sa loob ng mga bahay dito kaya kahit nasa loob ka na ay malamig pa rin. Pero habang tumatagal nasasanay na rin ata ang katawan ko.

Nandito ako ngayon sa Daly City, California at nakikitira sa mga tita ko. Ngayon lang ako natigil sa bahay dahil araw-araw kaming umaalis simula ng dumating kami ng bansa. Ano pa nga bang masasabi ko bukod sa lamig? Hmmm wala pa akong maisip, sa susunod na lang ako mag-uupdate. Pero baka matagalan na naman...

Maundy Thursday

Three days to go before Easter Sunday and another two days more before I go to the US for a three week vacation. I am excited but I will surely miss someone while I am away. And aside from missing this person, I will really miss the Boracay trip planned with my cousins. I had to go for the States because it was planned way before Boracay. I have to convience myself that there will always be a time for everything. And maybe this isn't my time for Bora. I just really wanted to go there but I couldn't. But going to the US is also what I want for the summer vacation. I am just upset that I couldn't go to both places. Sigh.

I haven't gone to the beach yet and I am craving for it so I could really feel it's summertime!

Memory full

Blanko ang utak ko. Ilang araw na rin akong ganito. Siguro dahil na rin gusto kong makalimot at ayaw ng maisip pa ang kasalukuyang nangyayari. Ngunit unti-unti na naman nagsisimula sa pag-iisip. Nakadarama ng lungkot at sobrang pagkababa sa sarili.

Kailangan kong makalimot. Kung pwede lang maging blanko na lang ang utak ko hanggang sa mabalik sa ayos ang lahat.

Truth hurts

At sa hindi inaasahang pagkakataon, ako ay nakasakit ng damdamin. Hindi ko man lang inisip ang magiging bunga ng aking nagawa. Nagpakasaya lamang ba ako? dahil gusto kong mapunan ang lungkot na aking nadarama habang kami'y hindi magkasama.

Naging isang masamang tao na nga siguro ako ng hindi ko namamalayan. Hindi ko inisip na may masasaktan ako. Inisip ko pala, inisip ko lang...

Habang patuloy siyang nagbubuhos ng sama ng loob, parang sinasaksak ang aking puso habang ako'y nakikinig. Masakit dahil totoo.

Moments

Kahapon ang huling araw ng klase namin. Itong darating na linggo, exams na at pagkatapos noon ay bakasyon na. Nakakalungkot isipin na maghihiwa-hiwalay na kami ng mga kaklase ko. Masasabi kong naging mahahalagang parte na rin ang aking mga kaklase sa buhay ko lalo na't sila yung madalas kong nakakasama. Nakakalungkot lang dahil hindi naman lahat papasok pa sa susunod na semester. May ibang lilipat ng kurso, may ibang hihinto. Nakakahinayang lang na kung kailan patapos na ang semester, ngayon pa lang lalong lumalalim yung pinagsamahan namin.

Masaya ako at nakilala ko sila. At sana nga kahit hindi ko na makita ang iba sa kanila sa pasukan, tuloy tuloy pa rin ang komunikasyon naming magkakaklase, naming magkakaibigan.

Mag-iisang buwan na naman bago ako nakasulat muli dito sa blog. Sa isang buwan na yun, maraming nangyari. Masaya, malungkot, mabuti at hindi mabuti. Kung pwede lang huwag nang maisip ang mga malungkot at hindi mabuti pangyayari...

Araw ni Kupido

Nakikinig ako ngayon sa LS FM live sa UP Sunken Garden para sa fair. Isang taon na ang nakalipas, kasama ako ng mga napapakinggan ko ngayon sa radyo. Nasa fair ako noon kasama si Arjay. Ang dalawang gabi na nasa UP kami at magkasama sa unang pagkakataon sa araw ng mga puso ay isang pangyayaring di ko malilimutan. Isang masayang alaala.

Ngayon, heto ako sa aking kwarto, namumugto ang mga mata. Maraming iniisip, problemado at hindi mapakali. Nahihirapan, gulong-gulo. Sana naging katulad na lang noong nakaraang taon ang araw na ito. Masaya. 'Di tulad ngayon...

Maligayang araw ng mga puso sa lahat...

Isang hapon ng kalungkutan

"Maliit na dragon... Wag ng malungkot huh..."

Isunulat ng aking kaibigan sa aking palad habang nasa klase. Magaling raw siyang gumuhit ng dragon at ng aking makita, magaling nga, magaling magsulat sa palad. Isang bagay na nakapagbigay ng ngiti sa aking malungkot na hapon. Hanggang sa makauwi ako, ito ang aking tinititigan. Napapangiti pa rin kahit dumadapo ang kalungkutan sa aking isipan.

Ang kalungkutan ay dulot ng isang kaibigan. Isang kaibigang naging parte ng buhay at unti-unti na lang mapapansin na siya'y unti-unti nang lumalayo. Alam kong magiging masaya siya sa tinatahak niyang landas at dapat lang maging masaya, ngunit bakas pa rin sa kanyang mga mata ang kalungkutan. Kalungkutan na akin rin nadarama.

"Nasan ka man ngayon, ano mang oras na ika’y may kailangan, tawag ka lang sa akin at parang nandito ka na rin"

Postponed

Dahil sa bagyong Reming na hindi malaman kung kailan aatake sa Metro Manila at Cavite, hindi natuloy ang aming pagkikita ni Arjay. Ngayong araw na ito ay ang aming ika-dalawampu't tatlong buwanang-bersaryo (kung may ganyan yang salita sa tagalog). Maayos na nai-plano ang lahat ng biglang binalita na may darating na bagyo. Miyerkules pa lamang ng hapon ay alam na naming walang pasok kinabukasan dahil maagang sinuspindi ang mga klase para sa paghahanda ng pagbuhos ng malakas na ulan.

Huwebes na at ang hinihintay kong pagbuhos ng ulan ay wala pa hanggang sa sumapit na ang gabi, wala pa rin ang bakas ni Reming. Umasa ako na hindi na aabot ang bagyo dito sa amin. Dumating ang madaling araw saka na lamang dumating ang pinaka-aantay-antay ko. Ang ulan kasama ang malakas na ihip ng hangin. Hindi rin naman nagtagal ang ulan. Pagkagising ko kaninang umaga, parang wala lang nangyari. Parang nagparamdam lang si Reming upang masabi lang na bumagyo.

Agad kong tinawagan si Arjay para gisingin. Mukhang matutuloy na rin ang aming pagkikita kahit nagmukhang malabo ito dahil kay Reming. Nakapagpaalam na nga rin ako na ako'y aalis. Masaya ako at hinihintay na lamang ang kanyang tawag sapagkat siya'y magpapaalam pa. 'Di nagtagal ay tumawag na siya ngunit hindi magandang balita ang kanyang dala. Hindi raw siya pinayagan ng kanyang ina. Wala na kaming nagawa, kung umalis man siya at nagkita kami, tiyak na kagagalitan siya. Wala na kaming nagawa...

Pag-uusap na nga lang sa telepono ang aming pamamaraan ng pag-uusap sa tuwing hindi kami magkasama, nagloloko naman ang signal ng sun. Nakakainis, pati ba naman ang sun hindi rin samin nakisama. Pero sabi nga ng kaibigan ko, "everything has its reason". Siguro nga, hindi pa man namin ngayon malaman kung ano ang kahulugan nitong mga nangyari sa amin ngayon, balang-araw maiintindihan rin namin.

Super bagyong Reming

Wala kaming pasok bukas dahil may malakas na bagyo na naman raw na darating. Imbis na tatlong araw lang ang bakasyon namin dahil sa inurong ang Bonifacio Day naging apat dahil nga raw sa darating na bagyo bukas.

Sana hindi naman kasing lakas ni Paeng (si Paeng nga ba yun?) na nagdulot ng maraming kasiraan sa paligid. Sana hindi mawalan ng kuryente dahil pahirapan na naman ito kung saka-sakali. Kakargahan ko na nga rin ang aking cellphone sakali mang mawalan ng kuryente ay may mapaglilibangan pa rin. Pero sana naman hindi.